Cheung Chau 'Lucky' Bun Festival

De Cheung Chau Lucky Bun Festival, jaarlijks gehouden op het kleine buiteneiland Cheung Chau, slechts een ferrytocht van de stad, is echt funky, eigenzinnig tot de kern. Ook bekend als het Jiao-festival (letterlijk “ga weg” in het Chinees), wordt het Bun-festival al meer dan 100 jaar gevierd en wordt het snel een essentieel iets om te doen bij een bezoek aan Hongkong. De oorsprong van het festival ligt in die prachtige plaats waar cultureel erfgoed, geschiedenis en folklore samenkomen. Volgens de legende werd de pest die het eiland meer dan een eeuw geleden tijdens de Qing-dynastie teisterde, gestopt door het uitvoeren van rituelen, die tot op de dag van vandaag voortduren. Deze omvatten het paraderen van de beelden van de godheid door de straten en het opzetten van speciale altaren voor de god Pak Tai, om kwade geesten weg te jagen. Tegenwoordig vieren bewoners, toeristen en voorbijgangers samen en danken ze Pak Tai voor de bescherming door wierook te branden bij speciale altaren, veganistische buns te eten die allemaal zijn gestempeld met het Chinese symbool voor “geluk”, en het bijwonen van de Piu Sik (Drijvende Kleuren) parade bij deze Hong Kong-attractie.

Mijn ervaring als Westerling bij het Bun Festival was ongelooflijk. Juist genoemd als een van de Time.com’s “Top 10 Eigenzinnige Lokale Festivals,” het is een mix van rituelen, cultuur en buns, allemaal tegen een achtergrond van knallende drums en gonggeluiden. Mijn reis naar het land van de Lucky Buns begon bij Pier 5, Central, waar ik moest kiezen tussen de reguliere of “Snelle” ferry. Realiserend dat de Snelle ferry ongeveer dubbel zo duur was (HK $35,30) en slechts 15 minuten sneller, koos ik voor de reguliere ferry. De uur durende ferrytocht is op zichzelf al een uitje, vooral het cruisen door Victoria Harbour, geleidelijk de wolkenkrabbers voorbij zien glijden en verdwijnen, vervangen door groene eilanden en golvende blauwe zeeën.

Een tip: Denk aan Staten Island Ferry. Het tweede dek had één rij stoelen die naar achteren waren gericht, wat me een open, onbelemmerd uitzicht gaf naar achteren van de ferry, het beste in het huis voor een foto-opname.

Aan de linkerkant zag ik onze normaal gesproken slaperige bestemming, met kleurrijke boten van vissers die welkom zwaaien. Een pittoresk klein eiland wiens levensader de zee is die het omringt, boten en oude school fietsen uit de jaren '70 zijn veruit in de meerderheid boven auto’s. Het leven gaat langzamer, rollend met de golven en getijden van de zee. Vandaag echter is het eiland tot leven gekomen, met groepen feestelijke vierders overal.

Ik baande me een weg door een van de hoofdstraten langs het water, en probeerde me voor te stellen hoe deze plaats er normaal uit zou zien. Tijdelijke tentuitbreidingen van winkels, buitenzitplaatsen in restaurants, en stands die alles verkochten van verse fruitkebabs tot Lucky Bun souvenir sleutelhangers waren allemaal opgericht voor de gelegenheid. Niet willen missen van een van de belangrijkste evenementen , de Piu Sik, of “Drijvende Kleuren” parade, haastte ik me naar het eindpunt, het centrale plein. Elke godheid wordt door de straten geparadeerd door een ander ‘team’, waarvan elk een andere gekleurde, feestelijke t-shirt draagt. Het is deels parade, deels race, met de godheden die in een zwiepend kleurenspel worden teruggebracht terwijl dragers voorbijrennen, gonggeluiden slaan en (soms) drakendansen uitvoeren, elke keer aangemoedigd door de juichende menigte.

Vervolgens komt de processie van “drijvende” kinderen, die, door optische illusie, lijken te zweven boven de grond in hun traditionele kledij. Hoewel elk uniek is, zijn ze allemaal bedoeld om kwade geesten en zielen weg te jagen die het eiland rondzwerven.

Naarmate de parade ten einde liep, richtte ik mijn aandacht op de grandioze tijdelijke tentoonstellingen die het centrale plein vormden. Versierd met kleurrijke vlaggen, was er een podium, waar Cantonese opera werd uitgevoerd, naast een altaar dat rookte van de gigantische wierookstok en drie aparte open tenten met de traditionele Bun torens. De grote torens leken op de constructie van een Native American tipi (teepee), conisch van vorm, hol in het midden; alleen waren deze ongeveer 15 meter hoog en bedekt met echte lucky buns.

Ik baande me een weg terug door de kronkelige, smalle straatjes, mijn neus volgend die me naar de gewilde Lucky Bun stands leidde. De rijen waren enorm, maar de geur van versgebakken brood die uit de keukens kwam, mengde zich met het geklink van de draaiende leeuwendansen die hun weg maakten, “etend” van de aanbiedingen van sla die buiten de winkels hingen, wat zorgde voor een vermakelijke wachttijd met volop mensen kijken. Eindelijk aankomend bij de voorkant, zag ik overal buns, in alle fasen van hun proces – deeg dat werd gekneed, mensen die metalen trays met versgebakken plain buns uit de oven haalden, trays van koelingrekken haalden, de buns letterlijk (!) met het rode “gelukkige” Chinese teken stempelden en in manden, dozen, en gegeten op de plek. Ik leerde dat er drie soorten vullingen voor deze gelegenheid zijn: zoete rode boon, sesam en lotuszaad. Hoewel ik de vorige twee al had geproefd in andere gerechten, was lotuszaadpasta volledig nieuw voor mij. Aanvankelijk wantrouwend vanwege de groenachtige kleur, was de zoete, karamelachtige, lichte pasta heerlijk! Tip: buns zijn veel vullender dan ze eruitzien! Je zult waarschijnlijk vol zitten na slechts één.

Na mijn deegachtige genot verkenning van de straten, ontdekte ik trendy, funky kleine winkels , proefde ik zeevruchten specialiteiten waar het eiland bekend om staat, en ging ik even binnen bij een lokale supermarkt voor een drankje, dat ik dronk terwijl ik op het zand zat en uitkeek over de verduisterde oceaan naar de lichten van Hongkong die in de verte flonkerden. Een uur verder bracht me naar een geheel nieuwe wereld.

Om middernacht kwam het hoogtepunt van het festival: de Bun Scrambling Competitie. Het doel is om zoveel mogelijk van de gewaardeerde buns aan de top van de Bun Berg te pakken, om je familie geluk en voedsel te brengen in het komende jaar. Denk aan rotsklimmen, behalve dat de greep buns zijn! Vanwege veiligheidsproblemen is de huidige klimbare versie compleet met veiligheidsklimharnassen, en ze gebruiken plastic buns in plaats van echte om te recyclen. Een fluitje blies en de Bun toren kwam tot leven, mensen krabbelend en zich als mieren langs een boom omhoog. De winnaars werden plechtig uitgeroepen en vuurwerk barstte los van de bun berg, eindigend met een glinsterende explosie van confetti temidden van daverend applaus. Een episch finale van een meer dan eeuw oud festival, en een onschatbare glimp van folklore en traditie.

Details van het festival van volgend jaar:

Wanneer: 14-18 mei 2013

Waar: Cheung Chau Island

Hoe er te komen: Neem de ferry (either “Snelle” 45 minuten, HK$35, of reguliere, 1 uur, HK $18) vanaf Pier #5 in Central. Deze vertrekt ongeveer elk uur, maar controleer het tijdschema, aangezien het schema voor deze feestdag anders is.